دوستم میگه صبر داشته‌باش دختر ،نباید کم‌بیاری. روزی که مشکلات همه باهم روی سرت آوارمیشه یه روزی هم همشون باهم میرن. من بهش اعتقاد‌دارم الهه. تو نداری؟ و من فکر می‌کنم که شاید خیلی‌وقته به هیچ‌چیزی توی این دنیا اعتقادندارم، که فقط دلم‌می‌خواد این سال کذایی تموم‌بشه.که فقط دلم‌می‌خواد یه چندوقتی دکمه‌ی استاپ این زندگی رو بزنم و به هیچ‌چیزی فکرنکنم.

 به دستهای کوچیکت نگاه‌میکنم و رد لوله پلاستیکی رو می‌گیرم و قطره های سِرُم رو می‌شمرم.پرستار میاد و یه آمپول دیگه توی سِرُم‌ت خالی‌می‌کنه. موهای فرفری‌ت چسبیده به بالش و با دست دیگه ماشین کوچیکت رو روی ملافه‌ی تخت‌می‌کشی. به چشمهای پف کرده‌ت نگاه‌می‌کنم که ردچرخ‌های ماشین رو دنبال می‌کنند. این‌جور وقتها صدای مثلا گازدادن ماشین از خودت در می‌آوردی، یه جور بامزه‌ای که دلم ضعف می‌رفت برات. ولی حالا این‌قدر بی‌حالی که فقط نگاهش‌می‌کنی. به گلی میگی: مامان توروخدا بریم‌خونه.  گلی صورتش بیرنگ و مبهوتِ،چشمهاش پُر از غمِ. مامان میگه تا صبح گریه‌می‌کرده و من هم‌ش نگرانم که بااین مریضی لعنتی که داره باهاش دست و پنجه نرم‌می‌کنه و دکترش کوچکترین ناراحتی و عصبی‌شدن رو براش غدغن‌کرده حالش از اینی که هست بدتر‌نشه. بغضم رو قورت‌میدم، دستم رو می‌برم زیر لباست و کمرت رو ماساژ‌میدم، چشمهات رنگ خواب می‌گیرن. میگم "ماشینت خیلی خوشگله خاله" با صدای گرفته میگی" صندوق عقبش باز میشه بیا چمدونتو بزار توش ببرمت شمال" رومو برمی‌گردونم که اشکهامو نبینی. از لای پرده ای که خرسهای کوچیک کارتونی کنار هم نشستن و همیشه لبخند می‌زنند چنارهای خیس ولیعصر رو نگاه می‌کنم. آب مثل همیشه که با یه نم‌بارون از جوب عریضش می‌زنه بیرون راه‌افتاده وسط خیابون. اتوبوس توی ایستگاه توانیر وایستاده و مردم از توی سیلی که راه‌افتاده رد می‌شن بعضی‌ها می‌پرن تا به پیاده رو برسن و خیس‌نشن ،روی صورت هیچ‌کدوم‌شون نمی‌تونی لبخندی پیداکنی، هیچ.

ندا میگه خونه‌ی خالی و تازه اساس‌کشی شده خیلی دلگیره نه؟ راست‌میگه، خیلی هم دلگیره. کلیدو توی در می‌چرخونم. چراغ رو روشن‌می‌کنم. پنجره‌های لخت‌خونه بدجوری توی ذوق‌می‌زنه. چراغهای خونه‌های دور توی تاریکی چشمک می‌زنند. صدای پام توی خونه‌ی خالی می‌پیچه. بچه‌ی واحدِکناری داره با مامانش بازی‌می‌کنه صدای خنده‌ش پخش‌می‌شه توی سکوتِ‌خونه . چراغ روخاموش می‌کنم. می‌شینم وسط کارتون‌های پروخالی و وسایل پخش و پلا و هق هق می‌کنم.

/ 7 نظر / 11 بازدید
daizy

الهیی... عزیز دلم الهه جون همیشه همهچی زود خوب میشه.اینو وقتی خوب شد میفهمی چاپلین میگه اخر همه چی خوبه.اگه خوب نشد هنوز اخرش نشده واقعا چیزی وجود نداره که شمارو شکست بده عزیزم

ماهی

الهه جون دوستت راست می گه. همه ی تلخی ها با هم رو سر آدم آوار می شه. اما یهو، یه روز که خودت هم انتظارشو نداری می ره...همینه که زنده موندیم، می تونیم تحمل کنیم...درد و تلخی همیشه نمی مونه دوست خوب من...یه روز می آد که خونه ات پرده های قشنگ داره، کارتن ها همه جمع شدن، می شینی برای خودت یه چای می ریزی و فکر می کنی که چقدر همه چیز آروم و خوبه...اون روز میاد...

ال ما

دلگیره! آره... اما باید طاقت آورد

ساسا

الهه هممون یه جورایی منتظریم که امسال تموم شه !سال خوبی نبود ولی تموم میشه ! دوباره همه چی مثل روزای خیلی خوب می شه ، مطمئنم ...

محمد

می دونین زندگی شاید همین باشد!

من دربه در

اين از اون چراهاست كه هممون گاه و بيگاه گلاويزشيم