دیوونه خونه

یه وقتهایی همه‌چی انگار دست‌به‌دست هم میدن که مزخرفترین شنبه‌ی اول پاییزو داشته‌باشی، که مثلا شبش تا نصف‌شب زِر زده‌باشی و صبح توی آینه دو تا چشم قورباغه‌ای ببینی که به زور هیچ آرایشی نمیشه پُف‌ وحشتناک‌شو مخفی‌کرد ، که اینقدر دیرت شده‌باشه که بااینکه می‌دونی چه ترافیک وحشتناکی در انتظارته مجبوربشی با این اعصاب داغون ماشین ببری. بعد با این رانندگی تخیلی ملت و توی حرکت میلیمتری ماشینها هی یه مزدا جلوت جفتک‌بندازه و مارپیچ‌بره که تو مجبور‌بشی هی بزنی رو ترمز و دست به بوق‌بشی ،که به خودت شک‌کنی که مشکلش با من چیه! بعد کاشف به عمل‌بیاد که توی کَل‌کل با یه سیلوی سفیده که داره با خونسردی راهشو میره، بعد از شانس گه‌ات اونا هم سرِ جردن سرِ خَرو کج می‌کنند و به حرکات ژانگولرشون ادامه‌میدن و راننده‌ی مزدا دستشو میاره از شیشه بیرون و ضارت می‌کوبه روی صندوق‌عقب سیلو ، بعد تو که انتظار همچین حرکت و همچین صدایی رو نداری یه متر از جات می‌پری، راننده مزدا هی انگشت وسطشو بهش نشون میده و سیلو همچنان بی خیال راهشو می‌کشه و میره .این حرکت قشنگشون تا وسطهای راه ادامه داره تا بالاخره یه جا راه‌میدن که ملت بدبخت هم رد‌بشن ، از کنارشون رد میشم ، حالا بغل دستی راننده مزدا هم انگشت وسطشو آورده بیرون و هی واسه سیلو تکون میده و انگار ول‌کن ماجرا نیستن! دلم می‌خواد سرمو بیارم بیرون و داد‌بزنم "فاک یو " به تو که اعصابمونو صبح شنبه‌ای به فاک‌فنا دادی!

 

مخاطب خاص: نمی‌دونم الان رسیدی یا هنوز توی هواپیمایی و روی آسمونِ اروپا،نمی‌دونم هنوز چند ساعت نگذشته دلت برای اینجا تنگ‌شده یا نه! ولی می ‌دونم که حداقل چیزی که در انتظارته یه آرامش نسبی‌یه که همه‌ی ما ازش محرومیم. می‌دونم نونو جون که بهت قول‌دادم از این دیوونه‌خونه که رفتی دیگه توی وبلاگم از غم و بدبختی ننویسم که اونجا دلت‌نگیره ولی باور‌کن این زندگی دیوونه و این دیوونه‌خونه نمیذاره... منو ببخش.

 

/ 4 نظر / 11 بازدید
ماهی

نمی دونم چرا امروز این جوری بود. برای من هم از صبح پر از عصبیت و دلخوری بود. الهه من باور نمی کنم که ما ایرانی ها جای دیگه هم بریم بتونیم آروم باشیم. این کوه ماتم رو همه جا دنبال خودمون می بریم، با این متولد شدیم با این هم می میریم...

نونو

الی جونم قربون اون مخاطب خاص گفتنت برم! :x دلم برات تنگ شد:( همون چندساعتی که اینترنتم هنوز راه نیوفتاده بود نمی دونی چه حس تنهایی و دلتنگی عجیبی می کردم. اولین وبلاگیه که دارم چک می کنم .الی جون اصلا هر چه می خواهد دل تنگت بگو! تو فقط بنویس...

ال ما

نوشته هاتو دوست دارم... تند تند سر میزنم اما کم آپ می کنی! موفق باشی...[لبخند]

محسن

سلام دیوونه خونه شاید اسم قشنگی باشه برای تهران یا سین سیتی شهر گناه. امیدوارم روزهای آینده برات بهتر باشه. و به خاطر مخاطب خاصتم کخه شده بهتر آنگونه بنویسی که او میخواهد. بابت یاهو هم ببخشید اگه بی ادبی شد مواظب خودت باش گل ها زود پرپر میشن[گل]